ՂՈՂԱՆՋ ՆԱԽՃԻՐԻ

 

         Ծնկածաղկի պես

Մեզ էլ չաջողվեց ոչ միայն նորից

Շտկել վեցդարյա ցողունը մեր կոր,

Այլ բարբարոսի նույն դաժան ձեռքով

Ցողունն այս անգամ արմատից հատվեց.

Հայկական հարցից Թուրքիան ազատվեց

Հայաստան երկրում հայ չթողնելու մի ահեղ ելքով,

Որ ոչ լսված էր, ոչ էլ տեսնված

Մարդկային ցեղի երբեւէ կրած անպատվության մեջ

Եվ մինչեւ անգամ իրենց թուրքերի

Արյունով հունցված սեւ պատմության մեջ:

 

Մի ո՜ղջ ժողովուրդ մեկ-մեկ թրատել,

Մի ամբո՜ղջ անտառ արմատից հատել…

…………

Մարդի՛կ, որ չունեն մարդկային ոչինչ,

            Մարդի՛կ, որ մա՜րդ չեն,

Այլ ավելի շուտ մարդակերպ կապիկ.

Որ յոթ տարին մեկ չեն տեսնում նույնիսկ օճառի երես,

Տասը տարին մեկ չեն փոխում շապիկ,

            Եվ սուր բահ է պետք,

Որ մարմինների սեւ տարթը քերես,-

            Հիմա ամենուր

Նորապսակի սուրբ առագաստ են պղծում անպատիժ,

Հայոց մայրերին անում անպատիվ…

Լլկվողները թող գոռան «հրե՜շ»,

Սակայն ո՞վ գոչի ու լուծի վրե՛ժ,

            Թե տղամարդիկ՝

             Հեռու եւ մոտիկ ՝

Դարձել են արդեն լեշ ու փորոտիք…

…..

                -Ո՛վ արդարություն,

Թող որ թքեմ ճակատին քո բաց,

Գոչել էր մեկը քարերով ջարդված այդ հանճարներից,

                  Գոչել ո՛չ հիմա

                   Այնժամ էր գոչել,

                   Երբ խուզանն այս նույն

Արյունով հարբած գազանի նման

Դրդվելով միայն վայրենուն հայնտի իր պատճառներից,

Ո՜րերորդ անգամ մոխիր էր թողնում

Մեր արտ ու այգուց, մեր տաճարներից:

                Եվ հիմա՛,

                 Հիմա՜,

Երբ կոտորա՛ծ չէր, երբ ջարդ չէր,

                Այլ մա՜հ՝

Մահ համատարած եւ համազգային,

                 Մահ ծերի՛,

                  Մանկա՛ն,

                  Խեղճի՛

                  Հսկայի՛,

Երբ մահվան մրրիկ,

Երբ մահվան բուք էր,-

Այլեւս որտե՞ղ, որտե՞ղ էր թուրքը,

Որ արդարության ճակատը փակեր:

Ա՜խ, չորացել էր հայոց աշխարհի բերանն ու բուկը: